Broodfonds Meerwaarde

Marieke van der Waarden

Bestuurslid Marieke is inmiddels een goede bekende van leden die ziek zijn en/of herstellend: zij is degene die contact met je opneemt en vraagt hoe het gaat. Maar op onze eigen site broodfondsmeerwaarde.nl, zie je Marieke niet staan onder de leden.

 

Wat is hier aan de hand?

Marieke, lachend: ‘Oh, zou best kunnen dat ik daar nog niets heb ingevuld. Ik hou niet zo van achter de computer zitten, maar misschien moet ik hier toch eens naar kijken.’

Want lid is ze al vanaf het prille begin van Meerwaarde, bij de oprichtingsvergadering in een Utrechtse werfkelder. ‘Ik had me zelf aangemeld en maakte tijdens de autorit kennis met Hilde Algra, met wie ik kon meerijden.’

 

Waarom ging je een paar jaar geleden in het bestuur zitten?

Ook daarvoor heeft ze zichzelf aangemeld. ‘Mijn kinderen waren op zeker moment allemaal de deur uit en toen kreeg ik er tijd voor. Ik vond het tijd om iets terug te doen voor ons broodfonds. Toen ik er namelijk nog geen vier maanden bij zat, brak ik mijn pols. Ik kan je zeggen, dat is niet handig voor een hovenier. Sterker nog, ik kon niet meer werken. Zo was ik de eerste die van ons fonds gebruik moest maken. Ik weet nog heel goed toen ik die pols brak. Mijn tweede gedachte was: gelukkig zit ik bij het broodfonds! Dus toen ik er tijd voor kreeg, voelde ik me verplicht om ook iets bij te dragen.’

 

Op het broodfondsportal is er trouwens wel iets over Marieke te lezen. Ze vertelt daar dat ze na ‘vele omzwervingen’ in 2004 haar hart volgde en koos voor het hoveniersvak.

Ooit begon ze met een studie in Wageningen: tuin- en landschapsarchitectuur. ‘Maar dat had erg weinig te maken met tuinen, het vak is veel breder maatschappelijk gericht. In de leervakken kon ik goed mee maar ik kan helaas niet tekenen, en dat bleek erg belangrijk. Maar ik had het wel naar mijn zin in Wageningen en ben met zo weinig mogelijk schade geswitcht van studie.’

 

Ze deed dus een aantal jaren allerlei andere dingen, tot op een keer haar vader belde. ‘Hij had op een begrafenis een aangetrouwde nicht gesproken die ook hovenier was, en hij zei: is dat niks voor jou? Ik dacht: ja, je hebt gelijk, het is tijd om mijn hart te volgen en te gaan doen wat ik echt leuk vind. Dus volgde ik een avondstudie tot hovenier van drie jaar in Houten. Hartstikke leuk, zou het zó weer doen. En inmiddels ben ik al zo’n vijftien jaar hovenier.’

 

Gaat de leeftijd nog niet tellen?

Het is best zwaar werk, vertelt Marieke. Vooral onderhoud kan zwaar zijn. ‘En dan gaat de leeftijd zeker tellen; ik ben inmiddels 58 jaar. Maar gelukkig heb ik een goede manueel therapeut. En je leert je lijf steeds beter kennen. Ik ben een paar jaar geleden op aanraden van de fysiotherapeut krachtoefeningen gaan doen, dat helpt ook. Ook moest ik leren om ‘nee’ te zeggen tegen klanten. Dat blijft best moeilijk, als je iets tegenkomt en de klant vraagt om dat ook even te doen.’

 

Wat is je mooiste ervaring bij Meerwaarde?

‘Dat was wel toen ik mijn pols had gebroken. Dat gebeurde ergens eind augustus, en in november zat ik op de alv naast Christian, die ook kort in het bestuur heeft gezeten. Ik zat nogal stoer aan hem te vertellen dat het best wel ging en dat ik alweer begonnen was met werken. Maar hij zei toen: “Maar dat moet je helemaal niet doen! Zorg dat je eerst goed revalideert en ga daarna pas weer aan de slag. Daar zijn wij als broodfonds toch voor om je tot die tijd te ondersteunen!” Dat greep mij echt aan. En ik ben toen dus ook gebruik gaan maken van de schenkingen van de mede-broodfondsleden. Dat was heel fijn. Tegelijk voel je je toch bezwaard wanneer je er gebruik van maakt. En net als Christian deed in die tijd, is het nu mijn taak dat gevoel weg te nemen en te zeggen: daar zijn wij voor, hartstikke fijn dat je er nu gebruik van kunt maken.’

 

Hoe is dat voor jou om te doen?

‘Dat verschilt per persoon en situatie. Bij de een is het een luchtig gesprek, bij de ander denk je: hoe moet ik beginnen? Dan moet ik over de drempel en dan wordt het meestal toch een prettig gesprek.’

 

Is er een kant die we misschien nog niet van jou kennen?

‘Ik ben nogal sportief en hou van veel fietsen. Sinds tien jaar heb Ik een vriend die nog harder fietst dan ik. We hadden ons een doel gesteld dat dit jaar wel voor de derde keer niet zal doorgaan: een enorme fietstocht maken vanuit Canada naar het zuiden van de VS, de “Great Divide” heet die route. Niet dat ik de hele 4000 mijl wilde gaan fietsen, zo lang kan ik geen vrij nemen. Mijn werk vindt grotendeels plaats tussen 1 maart en 1 december en dat is ook de tijd dat je die route kunt fietsen. En ik kan niet tegen mijn klanten zeggen: ik ben de komende maanden weg. Niet voor mijn klanten maar ook niet voor mijn eigen inkomen, dat is toch in die periode moet verdienen. Dat is dus mijn droom, die voorlopig niet uitkomt. En tegen de tijd dat ik met pensioen ben en het wel kan, ben ik waarschijnlijk te oud, haha!’

 

Waarom zou jij mensen aanbevelen om bij een broodfonds te gaan?

‘Het is gewoon een heel mooi en sociaal systeem. Ik begin er vaak over als ik een andere zelfstandige spreek. Je houdt je eigen spaarpotje terwijl je elkaar steunt wanneer dat nodig is. En dat zonder die argwanende benadering als bijvoorbeeld door een GAK-arts, die je als het ware meteen weer terug aan het werk wil zetten. In een broodfonds gebeurt dit op basis van vertrouwen. Daarom is het ook belangrijk dat we elkaar zien. Voorlopig online, bij de komende alv, maar hopelijk snel weer live.’

 

Tekst: Jac. Janssen

reacties

Recente berichten