Broodfonds Meerwaarde

De moraal van het verhaal

Hoe gaat het met jullie in deze bizarre tijd? Iedereen krijgt op een of andere manier te maken met de gevolgen van het Corona virus hè, er is geen ontkomen aan. Ik heb gelukkig niet gehoord van een besmetting binnen ons Broodfonds, maar we hebben op dit moment nog wel te maken met 2 leden die 100% ondersteuning krijgen omdat ze niet kunnen werken. Wat fijn dat we dit voor hen kunnen doen! Verderop in deze nieuwsbrief lees je er meer over. In de column van deze maand deel ik graag een verhaaltje met jullie, in de hoop dat het jullie inspireert om verder te groeien, als mens en ondernemer.

Op een dag gingen vader en zoon met een ezel op pad. Vader was bang dat de reis met het tempo van zijn nog jonge zoon te lang zou duren en zette hem daarom op de rug van de ezel. Zo gingen zij op weg. Onderweg kwamen zij mensen tegen die zeiden: ‘Zie daar de wereld op zijn kop. Die jonge jongen in de kracht van zijn leven zit rustig op de ezel, terwijl zijn arme, oude vader moet lopen.’

De jongen hoorde dit en zei tegen zijn vader: “Laat mij nu maar een poosje lopen, dan kunt u uitrusten op de rug van de ezel terwijl we verdergaan.” De vader stemde toe en ze vervolgden hun reis. Even later kwamen ze weer voorbijgangers tegen en hoorde hen zeggen: “Moet je dat zien. Wat een ontaarde vader, die zit zelf lekker op de ezel en laat zijn jonge kind lopen.”

Hierop bespraken vader en zoon de kwestie en besloten samen op de ezel te gaan zitten. En zo vervolgden ze hun weg. Weer kwamen ze voorbijgangers tegen die zeiden: “Kijk, dat arme beest. Zijn rug zakt door onder het gewicht van hen beiden, wat een dierenbeulen.”

Na enig overleg besloten vader en zoon beiden te voet te gaan. Weer kwamen ze voorbijgangers tegen, maar dit keer waren ze niet bang voor commentaar: ze hadden hun gedrag immers aangepast aan alle meningen. De voorbijgangers passeerden en vader en zoon waren tevreden dat ze eindelijk goedkeuring hadden gekregen. Tot ze een van de voorbijgangers hoorden zeggen: “Wat een sukkels. Ze lopen in de brandende zon en geen van beiden komt op het idee op de ezel te gaan zitten.”

De moraal van dit verhaal zou zijn dat je beter je eigen plan kunt trekken, omdat het ondoenlijk is ieders goedkeuring te krijgen. En natuurlijk is dat zo. Als je de goedkeuring van iedereen zoekt raak je het spoor bijster. Toch hoor ik hier ook iets anders in en dat is een les voor de voorbijgangers. Het ligt voor de hand onszelf te herkennen in vader en zoon, maar herkennen we onszelf ook in de voorbijgangers? Hebben wij vaak niet onze mening al klaar op basis van een oppervlakkig inzicht in de situatie?

Ik besloot hier iets mee te doen en nam me voor een hele dag bewust over niets en niemand te oordelen (dus ook niet over mijzelf!) en mijn bevindingen op de te schrijven. Ik kan dit iedereen aanraden. Voor mij was dit het begin van een interessante reis die nog niet ten einde is. 

Plaats een reactie

Recente berichten